WOUTER DECORTE

°1974, Roeselare

Wouter Decorte – RES EX RE*

'If you want to make a living flower, you do not build it physically with tweezers cell by cell, you grow it from the seed. If you want to design a new flower, you will design the seed and let it grow.'
Christopher Alexander, 1970

Wouter Decorte gelooft in de kracht van de utopie, of liever, het potentieel van het utopisch denken om richting te geven aan ons probleemoplossend handelen. Volgens hem kan via deze manier van denken, een creatief denken overigens, een aantal zaken worden gerealiseerd die buiten het bereik liggen van een zogenaamd realistische houding, een houding die vaak uitdraait op pessimisme en cynisme.
Dit betekent echter niet dat Wouter een dromer is, integendeel zouden we bijna kunnen zeggen. Hij is er immers op uit tot concrete realisaties te komen, concrete oplossingen voor concrete problemen. Vanuit een extreem humanisme en een diepgewortelde sympathie voor de underdog, weliswaar gekoppeld aan een cultuurrelativistisch bewustzijn, zoekt hij naar een organisch, rationeel geconstrueerd en multifunctioneel constructiesysteem dat onder de meest uiteenlopende, zeg maar extreme omstandigheden soelaas moet kunnen brengen voor de kansarmen van de wereld. Onze enige wereld moeten we daaraan toevoegen, want een wereld waar schaarste heerst en waarvoor dus zorg moet worden gedragen. Ook dat is een gegeven waar Wouter zich ten volle van bewust is en waarvan hij dan ook uitgaat bij het bedenken van zijn constructies. Andere kernwoorden zijn functionaliteit, geometrische eenvoud, evenwichtig energieverbruik, massaproductie gekoppeld aan individuele keuze, onderlinge verwisselbaarheid van onderdelen, modulariteit, standaardisering en rationalisering.

Inspiratie voor zijn denken en ontwerpen vindt hij zowel in de natuur (de stroomlijn van de dolfijn, de cellulaire structuur van het spinnenweb of het mensenbot, ...), de architectuur (Le Corbusier, Buckminster Fuller, Archigram), de speelgoedindustrie (het Lego-systeem van Ole Kirk en Godtfred Christiansen, het Meccano-systeem van Frank Hornby), en zelfs, hoe wrang het ook mag overkomen, de wapenindustrie (de optimalisering van de productie van musketten door de Franse wapensmid Le Blanc).
Concreet betekent dit, en het voorgaande wijst natuurlijk in die richting, dat het constructiesysteem waaraan hij nu reeds enkele jaren werkt, ons in de toekomst zou moeten toelaten huizen (vaste woningen, nomadenwoningen, noodwoningen, ...) en meubels te bouwen voor enerzijds slachtoffers van economische en natuurrampen en minderbedeelden in het algemeen, en anderzijds de meer gefortuneerde, dus vooral westerse stervelingen, zij het voor een keer zonder onderscheid in klasse en rang. 
Het systeem zelf steunt op slechts enkele principes en een zo beperkt mogelijk aantal economisch en ecologisch efficiënt geconstrueerde onderdelen. Onderdelen die in hun eenvoud een vorm van universaliteit zouden moeten weerspiegelen. Het knooppunt, dat dus ook metaforisch kan gelezen worden, is daar een essentieel onderdeel van. Het is een soort van kern, een punt waar de andere constructieve elementen samenkomen en samengehouden worden. Het moet dan ook zo multifunctioneel mogelijk zijn, zich weten aan te passen aan de mogelijk onmogelijkste eisen. Daarnaast spelen ook lokaal beschikbare producten een sleutelrol, lokale vegetatie als grondstof voor dakbedekking bijvoorbeeld.
Kortom, mocht het aan Wouter liggen, de designer-kunstenaar, hij zou de wereld herontwerpen. Voorwaar een poëtische gedachte. Als ze door de juiste persoon gekoesterd wordt tenminste.

* Latijn: ‘res’ = zaak, ding; ‘ex re’ = naar omstandigheden.

VISION IN MOTION - MOTION IN VISION >
Nieuwe tentoonstelling met bewegende kunst
14 juni 2008 - 16 november 2008

Plooibaar landschap - Wouter Decorte