 |  |
              |
FREDERIK DE WILDEAalst (België) 1975 Studeerde schilder- en beeldhouwkunst, architectuur, audiovisuele en transmediale technieken en filosofie (Sint-Lukas Brussel, Academie voor Schone Kunsten Antwerpen en VUB). De Wilde belichaamt de vermenging van technieken: hij maakt installaties, video-clips, soundscapes, doet aan performing, manipuleert met software en biologische componenten. Techniek, wetenschap en kunst werken hier samen. EOD 04 EOD 04 is een installatie van Frederik De Wilde en ontwikkeld in samenwerking met de Universiteit Hasselt. Het project is een nieuwe media installatie gebaseerd op specifieke, elektrisch zintuiglijke, vissoorten die hun omgeving waarnemen en met elkaar communiceren door het uitzenden van elektrische signalen ( stroomstoten en stroomgolven ). Het project verkent de normale communicatie-mechanismen van elektrische vissen, waaronder JAR ( de wijze waarop een vis het signaal van een andere vis tracht uit te schakelen door diens frequentie te neutraliseren ) en onderzoekt op die manier de communicatie en non-communicatie tussen mens en dier. De installatie bestaat uit een tube gemaakt uit transparant plexiglas en semi-transparant plexiglas, die elk een specifieke compositie weergeven van vissen die verschillende elektrische signalen produceren. In de installatie zorgen antennes voor het capteren van de signalen van de vissen, die verbonden zijn met 2 luidsprekers die deze signalen in geluid omzetten.Het geproduceerd geluid is dus het elektrische signaal ( de communicaties ) van de vissen. Elke antenne is verbonden met een LED licht dat oplicht in overeenstemming met de intensiteit, het ritme, van het door de blinde vissen uitgezonden signaal. Op deze manier drijven de elektrische impulsen van de vissen geluid en licht; een audiovisuele ruimte.
De poëtische installatie bestaat uit een combinatie van levende elektrische vissen, elektronica, software en mixed media. Intentie van de kunstenaar: Het is mijn intentie om de communicatie strategieën tussen de vissen te articuleren en simultaan de positie van de toeschouwer te problematiseren. Het problematiseert omdat het een gesloten systeem evoceert waar een communicatie én informatieoorlog volop woedt en waar op het eerste gezicht geen jota van te begrijpen valt. Het is als wachten op een mirakel. Alan Turing? Het zesde zintuig dat deze specifieke soort vissen bezit tast tevens onze perceptie aan. Wat is realiteit? Zijn wij beperkt in onze waarneming door een 'gebrek' aan zintuigelijke apparaten? EOD 04 doet beroep op technologie, biologie en taal om het antropocentrische in de kunst, dat meestal primeert, te bevragen. Het artistiek, informatie -en biologisch onderzoek stimuleert de reflectie over ons bestaan als mens alsook de grensvervaging -of accentueert juist de verschillen-, door middel van technologie, tussen mens en dier (interspecies communication). Het kunstwerk kan ook begrepen worden vanuit een sociaal-culturele context. De composities, de verschillende soorten elektrische vissen uit diverse contreien en hun Machiavelliaans gedrag, zijn een metafoor en/of kunnen begrepen worden als een metafoor voor de complexiteit van de ontluikende multiculturele samenleving en het samenleven an sich en dus het begrijpen van de andere (l'atérite).' Dit wordt extra in de verf gezet door het feit dat elektrische vissen de primaire reflex hebben om elkaars signaal te saboteren (en elkaar dus letterlijk te verblinden) wat een mooi referentie is naar Alan Turing, (informatie-) oorlogen, menselijke verhoudingen, natuurlijke fenomenen op macro en micro schaal.Ook de referentie naar de verhouding van de postmoderne mens tegenover de natuur is onontkoombaar. VISION IN MOTION - MOTION IN VISION > |
|
